Максім Багдановіч. Слуцкія ткачыхі

Ад родных ніў, ад роднай хаты
У панскі двор дзеля красы

Яны, бяздольныя, узяты
Ткаць залатыя паясы.

І цягам доўгія часіны,
Дзявочыя забыўшы сны,

Свае шырокія тканіны
На лад персідскі ткуць яны.

А за сцяной смяецца поле,
Зіяе неба з-за акна, –

І думкі мкнуцца мімаволі
Туды, дзе расцвіла вясна;

Дзе блішча збожжа ў яснай далі,
Сінеюць міла васількі,

Халодным срэбрам ззяюць хвалі
Між гор ліючайся ракі;

Цямнее край зубчаты бора…
І тчэ, забыўшыся, рука,

Заміж персідскага узора,
Цвяток радзімы васілька.

Leave Comment

Your email address will not be published.